Árið 1995 fullgilti Ísland samning UNESCO frá 1972 um verndun menningar- og náttúruarfleifðar heims.
Samningurinn hefur verið áhrifamikill á heimsvísu þegar kemur að varðveislu menningararfs. Með samningnum sammælast aðildarríki hans um að varðveita menningar- og náttúruarfleifð sem talin er einstök á heimsvísu. Hjá UNESCO fer fram umfangsmikil starfsemi varðandi varðveislu menningar- og náttúruarfleifðar, m.a. leiðbeiningar og fræðsla. Að auki er haldin sérstök skrá um arfleifð sem er í bráðri hættu og ýmis úrræði til aðstoðar í slíkum tilvikum.
Á grundvelli samningsins er hin þekkta heimsminjaskrá UNESCO. Þar er að finna fjölbreytta staði um allan heim sem taldir eru hafa ómetanlegt alheimsgildi og þarfnist varðveislu.
Á Íslandi eru þrír staðir skráðir á heimsminjaskrána, Þjóðgarðurinn Þingvellir, Surtsey og Vatnajökulsþjóðgarður.
Aðrir staðir, sem koma til greina að verða tilnefndir á heimsminjaskrá (Sites on the Tentative list).
Þingvellir (skráðir 2004)
Þingvellir voru samþykktir á heimsminjaskrá UNESCO árið 2004 sem menningarminjar vegna einstaks samspils stjórnmálasögu og náttúruarfleifðar. Staðurinn er helsti helgidómur íslensku þjóðarinnar, en þar kom Alþingi fyrst saman árið 930 og starfaði óslitið fram til ársins 1798. Löggjafar- og dómþingið lagði grunninn að sjálfstæðu samfélagi þjóðveldisaldar án konungsvalds, þar sem lög voru sögð upp af Lögbergi og mikilvægustu ákvarðanir Íslandssögunnar voru teknar, svo sem kristnitakan árið 1000 og stofnun lýðveldisins árið 1944.
Í rökstuðningi heimsminjanefndar UNESCO er lögð sérstök áhersla á að fornleifar á staðnum – búðatóftir, leiðir og mannvirki frá tímum þjóðveldisins – sýni hvernig heilt samfélag nýtti sér náttúrulegt umhverfi í nær níu aldir til að reka eitt elsta starfandi lýðræðislega þing heims. Jarðfræðilegt gildi Þingvallavatns og sigdalsins dýpkar enn frekar þessa heildarmynd, þar sem menningarsagan og ólgandi jarðöflin mætast á einum og sama staðnum.
